Τα Άλογα των Βατερών PDF Εκτύπωση E-mail

Στις ανοιχτές εκτάσεις των Βατερών πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια ζούσε ένα είδος άγριου αλόγου, ο στενόνιος ίππος (Equus cf. stenonis). Αυτός ο ίππος δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο ο σημερινός οικόσιτος ίππος, είχε λεπτοκαμωμένα πόδια και μακριά μουσούδα. Πιθανότα είχε μια ανορθωμένη χαίτη, όπως οι σημερινές ζέβρες, και ρίζες στα άκρα και την πλέτη του. Μερικά είχαν ύψος  ώμου 155 cm.  

Image
Οι σημερινοί άγριοι ίπποι, όπως αυτό το Equus przewalski στον ζωολογικό κήπο του Bronx στη Νέα Υόρκη (ΗΠΑ), έχουν ανορθωμένες χαίτες και παχιές θυσανωτές ουρές. Ορισμένα είδη άγριων ίππων όπως οι ζέβρες και ορισμένα όνοι (γαϊδούρια) έχουν ρίγες, κάποια άλλα όπως το Equus przewalski έχουν απλώς σκοτεινόχρωμα κάτω άκρα.


Οι ίπποι είναι ζώα με περιττό αριθμό δακτύλων (Περισσοδάκτυλα), και συγγενεύουν με τους ταπήρους και τους ρινόκερους. Ο οικόσιτος ίππος (Equus caballus) είναι μέλος της οικογένειας των ίππων, όπως είναι ό όνος, δηλαδή το γαϊδούρι  (Equus asinus), οι ζέβρες (Equus burchelli, E. grevyi, E. zebra) aκαι οι άγριοι όνοι (Equus hemionus) της Ασίας. Τα περισσοδάκτυλα εμφανίσθηκαν στο Παλαιόκαινο, κάπου 10 εκατομμύρια χρόνια μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Οι τάπηροι και οι ρινόκεροι προσαρμόστηκαν στην διαβίωση στο δάσος ενώ οι ίπποι σταδιακά πέρασαν στις ανοιχτές πεδιάδες με χόρτο.

Για το σκοπό αυτό δύο κύριες εξειδικεύσεις έπρεπε να πραγματοποιηθούν. Πρώτα, οι ίπποι έπρεπε να αναπτύξουν έναν ταχύτερο κινητικό μηχανισμό από ότι οι προγονοί τους ώστε να ξεφεύγουν από τους εχθρούς τους. Στο ανοιχτό περιβάλλον τα ζώα εντοπίζονται εύκολα από τα σαρκοφάγα, και επιπλέον, δεν υπάρχει η δυνατότητα να  κρυφτούν όπως στο δάσος. Έτσι τα ιπποειδή ανέπτυξαν έναν κινητικό μηχανισμό που χαρακτηρίζεται από ελάττωση των δακτύλων –από τρία δάκτυλα (Eohippus) στο ένα δάκτυλο (Equus)  –, επιμήκυνση των άκρων, και οπληφόρα βάδισηδηλαδή με τις άκρες των δακτύλων τους. Οι ίπποι σταδιακά έγιναν εξειδικευμένοι δρομείς. Δεύτερον, έπρεπε να τρώνε χόρτα και όχι φύλλα. Τα χόρτα όμως είναι πολύ πιο σκληρά και οι ίπποι έπρεπε να αναπτύξουν δόντια ικανά για την μάσηση σκληρής τροφής. Αυτό έγινε με την ανάπτυξη πολύ υψηλών δοντιών (υψοδοντία) στους σύγχρονους ίππους τα οποία διαφέρουν από τα χαμηλά δόντια (βραχυδοντία), προσαρμοσμένα στην μάσηση μαλακών φύλλων, των προγόνων τους.

Image
Η εξέλιξη του ίππου, όπως παρουσιάζεται στο Museo di Paleontologia της Φλωρεντίας (Ιταλία).

Η εξελικτική ιστορία της οικογένειας των ίππων δεν είναι ευθύγραμμη, όπως παρουσιάζεται αρκετά συχνά, αλλά θυσανοειδής. Έτσι, δεν είχαμε μια ευθύγραμμη εξέλιξη από το  Eohippus στο Equus.Υπήρχαν πολλά παρακλάδια και κάποτε υπήρχαν πάρα πολλά είδη ίππων. Ειδικά στο Μέσο Μειόκαινο κάπου 10 εκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα η βιοποικιλότητα των αλόγων έφτασε στο μέγιστό της. Τα ιπποειδή έβοσκαν στον Παλαιό και Νέο Κόσμο σε μεγάλους αριθμού. Περιέργως, σήμερα υπάρχει μόνο ένα γένος, το Equus.

 
< Προηγ.   Επόμ. >

  • English
  • Ελληνικά











 

 
Αρχική | Το Μουσείο | Η Λέσβος σήμερα | Η Λέσβος πριν | Γεωλογία της Λέσβου | Συλλογές | Σύνδεσμοι | Περί της ιστοσελίδας